AnderInzicht0 moet iets rectificeren. Een artikel waarin werd geconcludeerd dat het leven absurd is (volgens Albert Camus), om precies te zijn. De strekking ervan is namelijk onjuist, zo leert een nieuwe duik in het absurdisme nu. Niet alleen de bewering klopt niet, ook Camus heeft het zo niet gezegd. In dit artikel gaan we dieper in op de stelling en proberen we uit te leggen waarom het niet klopt, aan de hand van zijn essay hierover, te weten de Mythe van Sisyphus. Ook proberen we de verwarring die is ontstaan te verhelderen en te verhelpen.

Waar ging het precies fout?

Om daar achter te komen gaan we terug naar het bewuste artikel. Daarin staat namelijk halverwege beschreven dat het absurde herleidbaar is tot de dood. Dat is niet waar. De dood is dat wat het absurde ophoudt, beëindigd, het is niet datgene waaruit het absurde bestaat. Maar waar bestaat het absurde dan wel uit? En wat is het absurde precies?

Om die twee vragen te beantwoorden, moeten we teruggrijpen naar zijn essay. Daarin schrijft Camus dat het absurde een confrontatie is tussen de roepende mens en de zwijgende wereld. Ook schrijft hij dat het absurde een gevoel is, dat het niet te definiëren valt net zoals kunst en literatuur. Ook voor die 'begrippen' zijn namelijk geen definities waar mensen op kunnen terugvallen.

Gevoel

Oké, duidelijk. Het absurde is dus een gevoel. En dat conflict die ontstaat tussen het verlangen naar geluk en redelijkheid, oftewel de zin van het leven en het universum die die behoefte niet vervult, dat is het absurde. Met andere woorden: het absurde is een tegenstelling tussen de verwachting en de realiteit.

Interessant! We komen een klein stapje dichterbij maar we zijn er nog niet. Nóg niet. Het geeft namelijk nog geen antwoord op de vraag waarom het leven niet absurd is. Of is dat het tóch wel?

Tot slot

Ja en nee. Door alleen te zeggen dat het leven absurd is, laat je de belangrijke voorwaarden die het absurd maken buiten beschouwing. We leven immers in een zogenaamde absurde toestand, en die toestand is een metafysische toestand van de bewuste mens, een toestand waarin de geest en de wereld elkaar schragen, maar elkaar niet kunnen omarmen. De mens wil zekerheid en orde in zijn leven maar krijgt die niet. Niet van de wereld en niet van het irrationele universum.

Cabaretier Hans Teeuwen omschreef de absurde toestand zo:

1) we weten niet waarom we hier zijn, 2) we weten niet waar we vandaan komen, en 2) we weten niet wat hierna is. De mens wil alles helder krijgen, en  die drang, daaruit ontstaat het absurde. Inderdaad, dat betekent ook dat de rede beperkt is en niet op alles antwoord kan geven.

Mersault is een absurde held omdat hij in opstand is tegen het absurde. Dat zie je terug bij zijn gratieverzoeken. Hij legt zich er niet bij neer dat zijn hoofd afgehakt zal worden; hij hoopt vurig dat hij alsnog vrijgesproken wordt, maar komt later nadat zijn verzoek is afgewezen tot inkeer dat dat niet heeft geholpen; hij is hopeloos geworden. De hoop was een illusie die hem in leven hield, niet die hem vrij zou spreken.

Lees ook

Meer nieuws

Net binnen